Forfaiting - co to?
2009-06-15
Rynek finansowy obecny w Europie Zachodniej z sukcesem stosuje forfaiting od pól wieku. Banki i domy forfaitingowe obsługują handel we Włoszech i Niemczech przy zastosowaniu forfaitingu w największym zakresie. Zbytnia prostota i brak wymogów kompletnej dokumentacji w transakcjach forfaitingu spowodował, że Amerykanie i Kanadyjczycy odnoszą się do tej metody operacji finansowych z dużą nieufnością. Rozwijające i otwierające się na świat rynki Europy Wschodniej spowodowały uruchomienie forfaitingu w Zachodnich Niemczech w późnych latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Ograniczenie tradycyjnych okresów rozliczeniowych z 3 i 6- miesięcznych do 5 i 10letnich jakie zażądały kraje Europy Wschodniej spowodowały uruchomienie i rozwój forfaitingu. Istniejąca w krajach bloku wschodniego duże ryzyko finansowe stanowiło dla niemieckich eksporterów duże zagrożenie. Podobnego zdania były także niemieckie banki, dla których zaproponowane terminy płatności były zbyt długie, zwłaszcza przy stałym koszcie zysku. W konsekwencji, grupa szwajcarskich finansistów zdecydowała się podjąć ryzyko, przed którym uciekły niemieckie banki, tj. dyskontowanie wierzytelności w postaci weksli i innych papierów dłużnych bez regresu do eksportera, które to zobowiązanie stało się znane jako Forfaiting. Uruchomienie tego typu transakcji zaowocowało rozwojem rynku finansowego w Szwajcarii, zaś Zurich w latach 60-dziesiątych stał się światowym centrum forfaitingu, w znacznym stopniu przyczyniając się do ożywienia niemieckiej gospodarki. Z uwagi na fakt, że Londyn od lat uznawany był i jest za światowe centrum finansowe, na początku lat siedemdziesiątych na rynek operacji forfaitingowych zdecydowały się wkroczyć także banki londyńskie. W chwili obecnej jako główne centra Forfaitingu uznawane się europejskie metropolie: Londyn, Zurich i Frankfurt